قفس گر تنگ گردد، جانِ بیدار است آزادم

قفس گر تنگ گردد، جانِ بیدار است آزادم

قفس گر تنگ گردد، جانِ بیدار است آزادم

که من در بندِ حق، فارغ زِ جورِ چرخِ ناشادم

اگر در چاهِ ظلمت هم فتد این پیکرِ خاکی

به نورِ آگهی در عینِ تاری، گرمِ امدادم

نه از طوفان بنالم من، نه از این سردیِ مردم

که در قلبی که حق باشد، نلرزد هیچ بنیادم

اگر رزقی دریغ آمد، اگر راهی به رو بستم

به صدقِ آینه، روشن کند هر لحظه در یادم

خوشا آنکس که بیند در دلِ هر درد، درمانی

که من از رنجِ دنیا، شادمان‌خاطر به ایرادم

چو حق ناظر بُوَد بر حالِ من، غم را چه معنایی؟

حکیمانه گذر سازم از این وحشت، به میعادَم

بیا ای دل که حق باشد پناهِ خسته و تنها

که من از عشقِ او، آبادِ این ویرانه آبادم

(۲۴۸/۱۴۰۵/۰۵/۱۳)

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

her ne kadar tenge girse de, bîdâr olan cân serbesttir; zîrâ ben Hakk’ın bendinde bulunduğumdan, nâ-şâd olan çerh-i feleğin cevir ü cefâsından âzâdeyim.

Eğer bu gubâr-âsâ pîker-i hâkî çâh-ı zulmete de düşse, gündüzün aynı târikliğinde, nûr-ı âgâhî ile imdâdıma irişmekten hâlî değilim.

Ne tûfândan şikâyet ederim, ne de âdemlerin bu buzul soğukluğundan; tâ ki Hakk’ın tecellî ettiği bir kalpte, hiçbir esâs dermânde olup sarsılmaz.

Rızk bana bahşolunmasa da, yol başıma bend edilse de, sadâkat-i âyine[۲] ile her lâhza o hâtırâynı dilimde münîr ve rûşen eyler.

Ne hoştur o kimse ki her derdin içinde bir dermânı görür; çünkü ben dahi dünyâ eleminden, ber-hûrdâr ve şâdân-hâtır olup iftikâr eylerim.

Hakk benim ahvâlime nâzır oldukça, gam ü gussa için ne mânâ kalır? Ben bu dehşet-i fenâdan, hikmet-perverâne geçib mev‘ide[۳] doğru azm eylerim.

Gel ey cân, Allâh mazlûm ile tenhânın penâhı olsun; zîrâ ben O’nun muhabbetiyle bu vîrâneyi âbâd erişüb âbâd ederim.

اين وبلاگ حاوي داستانهاي تركي وفارسي وضرب المثلها وشعر

• صفحه اصلی
• پروفایل مدیر